Lipoliza
I po problemie z tkanką tłuszczową!
Lipoliza z punktu widzenia naukowego
Lipolizą określa się proces rozkładu hydrolitycznego triacyloglicerolu (trójglicerydu) w tkance tłuszczowej. Dzięki temu możliwe jest powstanie kwasów tłuszczowych i glicerolu, a te z kolei trafiają do krwiobiegu. Wraz z krwią trafiają do różnych tkanek, gdzie podlegają spalaniu dzięki czemu uzyskiwana jest energia, a produktami ubocznymi tej reakcji są dwutlenek węgla i woda. Część tłuszczów wyłapana przez tkanki zostanie estryfikowana do acylogliceroli.
Aby doszło do lipolizy należy aktywować lipazy tkanki tłuszczowej. W tym celu dostarcza się do organizmu pewną ilość hormonów np.: adrenaliny, noradrenaliny, glukagonu lub adrenokortykotropiny. Za pośrednictwem odpowiednich receptorów hormony aktywują cyklazę adenylową, dzięki czemu zwiększa się stężenia cylkicznego AMP. Rzeczony wzrost stymuluje wówczas kinazę białkową A, ona natomiast aktywuje lipazy przez fosforylację. W ten sposób hormony indukują lipolizę, natomiast insulina hamuje lipolizę. Kwasy tłuszczowe nie rozpuszczone w osoczu krwi wiążą się z albuminą i są transportowane do tkanek, gdzie przetważane są na energię.
Powstający w wyniku lipolizy Glicerol, który wytwarza się w wyniku lipolizy trafia do wątroby, aby ulec tam fosforylacji i utlenieniu. W wyniku następującej później izomeryzacji powstaje aldehyd-3-fosfoglicerynowy, będący intermediatem w szlakach glikolizy i glukoneogenezy. W komórkach wątroby znajdują się odpowiednie enzymy, przekształcające glicerol w pirogronian lub glukozę. Odwrotny proces może przebiegać poprzez redukcję do. Ponownie wytworzenie glicerolu jest możliwe dzięki odwrotnemu procesowi, podczas którego fosfodihydroksyaceton jest redukowany do 3-fosfoglicerolu, a później następuje hydroliza. Oto w jaki sposób glicerol i intermediaty glikolizy ulegają wzajemnym przekształceniom.